In veel gevallen in een strafadvocaat gratis of bijna
gratis (niet de klant, maar de staat betaalt). Globaal gesproken gaat het dan om
strafzaken van klanten die:
·
jonger
dan 18 jaar zijn
·
gevangen
zitten
·
zijn
geschorst/voorwaardelijk vrijgelaten
·
alleen wonen en minder dan € 16.000 bruto per jaar
verdienen (circa € 900 netto per maand)
·
samen wonen en minder dan € 22.000 bruto per jaar
verdienen (circa € 1.200 netto per maand)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Ja en nee. Ja, omdat de politie een verdachte over het
algemeen correct behandeld. Nee, omdat de politie de tegenpartij van de
verdachte is en trucs uithaalt om een verklaring van de verdachte los te
krijgen.
Zo komt het voor dat de politie de verdachte om 07.00 uur
van zijn bed licht. Zelfs in gevallen waarin de verdachte heeft aangegeven om
vrijwillig op het politiebureau te verschijnen. De politie doet dit om de
verdachte te overdonderen.
Zo komt het voor dat de politie suggereert dat de
verdachte moet bewijzen dat hij onschuldig is. Echter, het is niet aan de
verdachte om zijn onschuld te bewijzen, maar het is aan de politie om de schuld
van de verdachte te bewijzen.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Zwijgrecht
Leg niet onbezonnen
een verklaring af tegenover de
politie! Een verdachte heeft het recht om te zwijgen. De politie is verplicht om
de verdachte dit zwijgrecht mee te delen. Desondanks leggen de meeste verdachten
een verklaring af, waar ze vervolgens op worden veroordeeld. Met
de verklaring proberen veel verdachten:
·
een alibi te geven. Bijvoorbeeld: "Ik heb de brommer
niet gestolen, maar van een vriend gekocht." De rechter kan de verdachte
vervolgens voor heling veroordelen, omdat de brommer van een vriend is gekocht
in plaats van een winkel.
·
een excuus te geven. Bijvoorbeeld: "Ik heb een klap
gegeven, want ik kreeg er zelf ook een." De rechter kan de verdachte
vervolgens voor mishandeling veroordelen, omdat de klap die de verdachte zelf
kreeg wordt aangemerkt als "een andere zaak".
Tips
Zonodig kun je daaraan toevoegen dat je dit advies ooit
van een advocaat gekregen hebt. Dit praat makkelijker. Het is dan niet jouw
schuld dat je geen verklaring aflegt, maar de schuld van een advocaat die je dit
advies gegeven heeft. Overigens mag je altijd je naam, geboortedatum en adres
geven.
Zelfs wanneer je uitdrukkelijk zegt dat je gebruik maakt
van je zwijgrecht, zal de politie blijven proberen om een verklaring los te
krijgen.
·
Praten uitlokken. De politie zal namelijk blijven vragen
stellen. Bijvoorbeeld: "Wat vinden je ouders er van dat je op het
politiebureau zit?" Let op! De bedoeling is dat de verdachte gaat praten,
want van het een komt vaak het ander. Een volledige verklaring met een
bijbehorende veroordeling is vaak het gevolg.
·
Vrijlating suggereren. De politie zal namelijk suggereren
dat je eerder vrijkomt wanneer je een verklaring aflegt. Bijvoorbeeld: "Als
je een bekentenis aflegt, dan kan het onderzoek sneller worden gesloten."
Let op! Misschien wordt het onderzoek sneller gesloten, maar dat betekent niet
dat je geen veroordeling krijgt.
Je bent niet verplicht om een verklaring te ondertekenen.
Dikwijls komt een verdachte terug op delen van een verklaring en soms op de
gehele verklaring. De rechter zegt daar gewoonlijk op: "Ik geloof er niets
van wat je op zitting zegt, want bij de politie heb je voor iets anders
getekend!"
Ingeval er spullen in beslag zijn genomen, dan vraagt de
politie altijd of je daar afstand van wilt doen. Dikwijls blijkt dan vervolgens
dat het helemaal niet nodig was dat de spullen in beslag waren genomen, maar
wanneer je dan de spullen terug wilt hebben dan kan dat niet. Je hebt ze
namelijk "vrijwillig" aan de politie "gegeven".
Wacht even of de officier van justitie weet te motiveren
waarom bijvoorbeeld een brommer "ontnomen", "onttrokken" of
"verbeurd" moet worden. Veel officieren van justitie weten zo'n
vordering niet goed uit te leggen of vergeten gewoon zo'n vordering in te
dienen.
Ingeval de politie je vast wil houden dan krijg je een
strafadvocaat toegewezen. Je kunt zelf aan de politie een
"voorkeursadvocaat" opgeven, maar wanneer je geen naam van een
strafadvocaat weet, dan moet de politie een "piketadvocaat"
waarschuwen. Deze strafadvocaat is vaak binnen twee tot vier uur ter plaatse.
Wanneer je een advocaat als je
"voorkeursadvocaat" opgeeft, dan kan deze een "gratis"
piketbezoek afleggen. Gratis wil zeggen dat de strafpleiter zich niet door de
klant, maar door de staat laat betalen. Maak je dus geen zorgen om een rekening
van een strafadvocaat.
De politie wil het bezoek van de strafadvocaat wel eens
ophouden: "U bent welkom, zodra we klaar zijn met het verhoor." De
strafadvocaat krijgt vaak een of twee dagen later de stukken. Zonder de stukken
is het moeilijk om vast te stellen wat precies het bewijs is. Tegen de verdachte
is gezegd dat er twee getuigen zijn, maar uit het procesverbaal blijkt dat geen
van de getuigen iets verdachts heeft waargenomen.
Het is niet gezegd dat een zwijgende verdachte nooit kan
worden veroordeeld. Er kunnen opnamen zijn of verklaringen van getuigen die
daadwerkelijk iets verdachts hebben waargenomen. Echter, in veel strafzaken
geldt: "Bekennen is politie verwennen".
Mocht een verklaring van de verdachte niet nodig zijn om
tot een veroordeling te komen, dan kan het zinvol zijn om met een alibi of een
excuus te komen. Wees voorzichtig met het alibi of het excuus dat je geeft. Soms
maakt de formulering groot verschil.
Zo was er een man die door een andere man in zijn kruis
werd getrapt. De man gaf daarop een paar klappen terug. Hij zei dat hij dit uit
een "reflex" deed. Hij had moeten zeggen dat hij dit uit
"noodzakelijke zelfverdediging" deed. Want de rechter oordeelde:
"Een reflex is begrijpelijk, maar noodweer vereist noodzakelijke
zelfverdediging".
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Het Politieverhoor
Rechten,
omsingeling, confrontatie en leksignalen
De tip om te
zwijgen bij het verhoor geldt vooralsnog als vuistregel. Maar of je nu iets
verklaart of niet, het is altijd goed te weten hoe een verhoor verloopt en wat
je rechten zijn. Een gewaarschuwd militant telt immers voor twee. Zwijgen altijd
beter? Als je
(samen met anderen) gearresteerd wordt bij een verboden demonstratie, een klein
opstootje of anderszins een strafbaar feit van geringe aard is zwijgen altijd
nog de gouden regel. Het zal een vervolging kunnen voorkomen omdat de politie
niet de moeite zal willen doen om andere bewijzen te achterhalen als iedereen
zwijgt. Maar als het strafbaar feit ernstiger is en jij de enige
verdachte bent dan wordt het anders. De politie zal nu wel de moei te nemen om
andere bewijzen dan enkel verklaringen te achterhalen en als je dan als enige,
mogelijke dader verdacht wordt, kan jouw zwijgen wel nadeel werken, want indien
uit andere verklaringen veel feiten en omstandigheden in jouw richting wijzen en
jij daarover weigert te verklaren, heb jij kennelijk iets te verbergen. De
rechter mag daaruit conclusies, trekken. Zwijgen mag dan wel niet als een
bekentenis worden gezien, maar het kan je wel extra belasten. Maar bekennen
belast je natuurlijk nog veel meer!!
Rechten: Het
verhoor in juridisch kader.
Verhoor is een
ondervraging die een verdachte door daartoe bevoegde ambtenaren ondergaat. Het
officiële doel van het verhoor dient slechts de waarheidsvinding. De bij
opsporingsambtenaren afgelegde en in een proces-verbaal vastgelegde verklaringen
kunnen door de rechter als bewijsmateriaal worden gebruikt. Dus niet de
verklaring zelf maar het proces-verbaal is dan het wettig bewijsmiddel. Het
verhoor en het resulterend proces-verbaal moeten voldoen aan meerdere
strafprocedurele eisen, anders is het waardeloos bewijsmateriaal. De juridische
eisen voor het verhoor zijn geformuleerd in artikel 29 van het Wetboek van
Strafvordering (WvSv).
Daaruit volgen de
strafprocedurele hoofdprincipes:
1.het in vrijheid
afleggen van een verklaring,
2.het niet hoeven
meewerken aan een eigen veroordeling
en
3.het zoveel
mogelijk opnemen van de eigen woorden van de verdachte.
Ten eerste moet de
verklaring in vrijheid worden afgelegd. Er mag geen pressie zijn in het verhoor
waardoor niet in vrijheid kan worden verklaard. Bij pressie moet worden gedacht
aan: beloften (als: dan mag je naar huis), bedreigingen (als: dan word je
zwaarder gestraft) en misleiding (strikvragen, trucs, suggestieve vragen). Maar
ook misbruik van de situatie mag niet voorkomen. Voorbeelden daarvan zijn het
volledig overrompelen van een verdachte of het langdurig verhoren en daardoor
uitputten van de
verdachte. Maar het is natuurlijk onzinnig te zeggen dat er geen sprake zal zijn
van enige druk in een verhoor. De ondervrager zal immers trachten door
'overreding' de verdachte zover te krijgen dat hij/zij over het strafbaar feit
gaat verklaren.
Ten tweede ben je
niet verplicht te antwoorden, je hebt zwijgrecht. Dit recht moet uitdrukkelijk
aan je worden verteld, deze mededeling is de cautieplicht van de ambtenaar. Als
deze mededeling achterwegen wordt gelaten of niet in het proces-verbaal is
gemeld, is het verhoor als bewijsmateriaal waardeloos. Of het verstandig is om
te zwijgen of een ontlastende verklaring (waar of niet waar) af te leggen ligt
aan de situatie. De rechter mag namelijk conclusies trekken uit de weigering tot
verklaring, maar het mag natuurlijk nooit als een bekentenis worden
gezien.
Ten derde moet de
verklaring van de verdachte zoveel mogelijk in zijn of haar eigen woorden in het
proces-verbaal worden vermeld. Door over het strafbare feit te verklaren werkt
een verdachte immers mee aan zijn eigen veroordeling. De verdachte levert
zijn/haar eigen bewijsmateriaal aan. Daarom is dan ook de grootste
nauwkeurigheid geboden. Ambtelijke en/of wettelijke formuleringen in
verklaringen van de doorsnee verdachte versterken de indruk van de in de mond
gelegde verklaringen. De bewijswaarde van zo'n verklaring is (zeer) beperkt.
“I want to call
my lawyer" Iedereen die iets te
veel Amerikaanse politiereeksen op TV heeft gekeken, denkt misschien dat het al
lang normaal is dat je het recht hebt om je advocaat te bellen om je bij te
staan bij het politieverhoor. Het is echter pas sinds juni 2009 dat de Hoge Raad
duidelijk heeft vastgesteld dat je altijd
het recht hebt op bijstand VOOR het
politieverhoor door een advocaat en dat de politie direct een advocaat voor je
moet oproepen als je daarom vraagt. Bij minderjarigen is het volgens de Hoge
Raad zo dat deze het recht hebben op bijstand VOOR EN
OOK TIJDENS het verhoor door de
politie.
Trap
niet in het verhaaltje, we kunnen wel een advocaat roepen,maar dan duurt het
langer. Wat zijn die paar uurtjes langer nu eigenlijk in vergelijking met een
eventueel vermijdbare strafrechtelijke veroordeling
De aanvang van het
politieverhoor
Een goede
verhoorder zal een goede 'werksfeer' proberen te creëren. De rechercheur zal
proberen een goede 'werkrelatie' met de verdachte op te bouwen zodat er een
'goed gesprek' kan volgen. Dit
betekent dat er meestal gekozen zal worden voor een rustig begin. De situatie
waarin de verdachte zich verkeerd zal hem worden uitgelegd. Er zal gevraagd
worden hoe de verdachte zich daarbij voelt. Zo'n antwoord zal gevoelens bevatten
en de wout zal die gevoelens bespreken zodat de verdachte zich meer op zijn
gemak voelt en eerder
bereid is om met de
rechercheur in gesprek te gaan.
Tegelijkertijd geeft dat de rechercheur de mogelijkheid uit te vinden hoe de
verdachte 'in zijn vel zit'. Is hij/zij gespannen, nerveus, verdrietig of
agressief? Hierop zal de agent zijn verhoorstrategie kunnen aanpassen. Hierna
zal er geleidelijk worden overgegaan tot een zaakgericht gedeelte. "Verhoren
is communiceren! verklaart de
politiehandleiding . Door goed te letten op de manier waarop de ander iets zegt,
kan men vaak veel te weten komen over de boodschap die de ander wil geven of
onbewust geeft. Het gaat er dus niet alleen om wat iemand zegt, maar ook om hoe
iemand het zegt. Enkele voorbeelden van niet-woordelijk gedrag zijn:
gezichtsuitdrukkingen,
oogcontact, lichaamshouding en gesprekstoon.
Deze vorm wordt ook
gebruikt om de verdachte te beïnvloeden. De rechercheur
zal een ontspannen
houding aannemen om te laten zien dat hij open staat voor wat de verdachte te
vertellen heeft. Daarnaast stelt de rechercheur de
verdachte met een rustige houding sneller op z'n gemak. Door natuurlijk
oogcontact zal de rechercheur proberen aan te geven dat hij de verdachte serieus
neemt. Daarnaast zal de rechercheur de verdachte aanmoedigen door aan
te sluiten bij wat
hij/zij zegt. Door kleine aanmoedigingen zoals gebaren, knikken, maar ook
opmerkingen (bv. "en toen?, "ja, ga door" en "ja, ja")
en zelfs door stiltes te laten vallen.
Door vragen te
stellen stimuleert de rechercheur de verdachte zoveel mogelijk informatie te
verstrekken. Er wordt over het algemeen een technisch onderscheid gemaakt tussen
open en gesloten vragen. Gesloten vragen kunnen vaak alleen maar met 'ja' of
'nee' worden beantwoord. Voorbeelden zijn: 'Ben je vaker daar geweest?' en 'Was
dat jouw wagen?'. Dit soort vragen wordt het liefst vermeden. Ze zijn niet erg
uitnodigend en ook vaak suggestief. Open vragen bevorderen het gespreksverloop.
Open vragen zijn vragen waarop niet met 'ja' of 'nee' kan worden geantwoord. Ze
beginnen meestal met: wie, wat, waar, wanneer, waarmee, waarom, welke of hoe.
Het uitgangspunt van een open vraag is dat de verdachte
zijn verhaal doet.
Open vragen zijn
ook langer en bieden een verhoorder ook meer aanknopingspunten voor nieuwe
vragen. Hoe meer de verdachte aan het woord is, hoe meer informatie hij daardoor
automatisch aan de verhoorder verstrekt schrijft de politiehandleiding. Een
verklaring op basis van gesloten vragen kan een verdachte makkelijker intrekken
omdat de inhoud grotendeels voortkomt uit de vragen van de verhoorder, de
verdachte moest immers alleen bevestigen of ontkennen. Een verklaring
op basis van open
vragen is moeilijker in te trekken, omdat de meeste details afkomstig zijn van
antwoorden van de verdachte en niet uit de mond van de verhoorder.
Emoties kunnen het
geven van zakelijke informatie sterk beïnvloeden. De informatie zal dan sterk
'gekleurd' zijn. Emoties werken soms volledig blokkerend. Er zal vanuit de
verdachte geen inhoudelijke informatie kunnen worden verwacht. Hij richt zijn
energie volledig op
zijn emoties. De emoties zullen dus 'afgebouwd' moeten worden, de enige manier
om daarvoor te zorgen, is het besteden van aandacht aan deze emoties. Dit doet
een wout door het 'reflecteren van gevoelens' door een opmerking over de emoties
van de verdachte in waarnemende zin. Voorbeelden zijn: 'Schrik je van deze
vraag?' “Ik merk dat je daar ontzettend kwaad over bent?" of "Ik zie
dat je nogal verdrietig bent, of heb ik het mis?".
Confrontatie: De
belangrijkste gesprekstechniek tijdens het verhoor is het confronteren. De
rechercheur past confrontatie toe als de verdachte tegenstrijdige
verklaringen
aflegt, informatie verstrekt die strijdig is met technische aanwijzingen of als
de verdachte niet-woordelijke informatie verstrekt die anders doet vermoeden dan
verklaard wordt. De confrontatie is het legale drukmiddel van de verhoorder. Als
een confrontatie goed wordt uitgevoerd zal de mentale druk bij de verdachte
sterk toenemen. Bij een confrontatie zal de rechercheur zijn best doen om de
verdachte
niet af te leiden
door de toon van de confrontatie. De rechercheur zal zijn best doen een
beschuldigende of moraliserende toon te vermijden, omdat een verdachte dan
eerder op de toon van de confrontatie zou kan ingaan, dan op de inhoud van de
confrontatie. Een confrontatie heeft de vorm van een korte samenvatting van de
tegenstrijdigheid gevolgd door een open vraag naar verduidelijking.
Tactische
aanwijzingen: Het grootste wapen in de handen van de verhoorder zijn de
technische aanwijzingen die de verdachte belasten. Een tactische aanwijzing is
bijvoorbeeld de bewering van een ooggetuige die jouw kenteken heeft genoteerd.
Omsingelen: De
verhoorder zal de relatieve waarde van een tactische aanwijzing vergroten door
de uitvluchtmogelijkheden eerst af te dichten. Dit wordt ook wel 'het omsingelen
van tactische aanwijzingen' genoemd. Omsingelen is het op gestructureerde wijze
doorvragen naar aanleiding van een tactische aanwijzing, om eventuele latere
uitvluchten te voorkomen en daarmee de relatieve waarde van deze aanwijzing te
vergroten. De rechercheur zal de ontsnappingsmogelijkheden afdichten door de
verdachte per tactische aanwijzing relaties te laten bevestigen of uitsluiten,
zodat de verdachte
bij de latere confrontatie met de tactische aanwijzing zich heeft vastgelopen in
een web van relaties. Bij deze relaties moet je
denken
aan het schema: aanwijzing <-> voorwerp <-> persoon <-> plaats
<-> tijdstip.
In het voorbeeld
van de ooggetuige die jouw kenteken heeft gezien zal
de rechercheur
eerst de relatie tussen jou en jouw wagen door jou laten bevestigen.
Dan zal je later
niet kunnen zeggen dat misschien iemand
anders met jouw
wagen heeft gereden. Vervolgens zal de rechercheur zich richten
op de relatie met
de plaats en het tijdstip van het delict. Bij de praktische uitvoering van het
omsingelen heeft de rechercheur de volgende aandachtspunten:
trechteren en
constateren. Het trechteren is het verhoren van algemeen naar specifiek.
De wout zal dat doen om niet direct te laten blijken op welke specifieke
informatie (relatie tot tactische aanwijzing) hij uit is. Hij wil geen
informatie prijsgeven, hij gebruikt dus open vragen. Hij zal zoveel mogelijk
details vragen. Een of meerdere
malen zal hij de
informatie die de verdachte verstrekt samenvatten en vragen om deze te
bevestigen, dat is het constateren. Elke constatering dient een
uitvluchtmogelijkheid af te sluiten. Om terug te komen op het voorbeeld van het
genoteerde kenteken, daarbij zal de verhoorder eerst algemene vragen stellen
over bv. vakantiereizen (autoreizen) om dan langzamerhand te trechteren naar het
gebruik van jouw wagen, om dan uiteindelijk de constatering door jou te laten
bevestigen dat je jouw auto nooit
uitleent.
Zwaarte van
confrontatie: De verhoorder begint pas met confrontaties als alle, in de zaak
beschikbare, aanwijzingen zijn omsingeld, want bij het confronteren geeft de
wout prijs over welke tactische aanwijzingen hij beschikt en dat zal hij pas
doen als de verdachte daarvoor geen uitvluchtmogelijkheden meer heeft. Het
belangrijkste doel van confronteren is om druk op te bouwen, met als
uiteindelijke doel een bekentenis te forceren, maar niet' elke confrontatie is
even 'zwaar' voor een
verdachte. De
confrontatie met een vaag signalement is natuurlijk minder erg dan met een foto.
Maar ook de bewijskracht van een foto kan tot nul worden gereduceerd als je maar
een goede uitvluchtmogelijkheid hebt opengelaten. Ook is een confrontatie met
een verklaring van een politieagent zwaarder dan een verklaring van een anonieme
bron. Maar een confrontatie met door jezelf geuite tegenstrijdige verklaringen
is nog zwaarder, omdat je onmogelijk de betrouwbaarheid van die bron (jezelf) in
twijfel kan trekken. Een confrontatie met zogenaamde signalen kan
ook behoorlijk
zwaar zijn. De verhoorder zegt dan hardop welke signalen hij op dat moment
waarneemt.
Signalen: De
verhoorder let op lek signalen die de verdachte onbewust geeft. Deze signalen
kunnen aangeven dat een verdachte niet de waarheid spreekt. Niet-woordelijke
signalen zijn: zweten (begint op de bovenlip en het voorhoofd), een droge mond
hebben (om wat te drinken vragen), (veel) roken, blozen, tics in het gezicht,
veelvuldig aanraken van het hoofd, de neus, mond en oren, het tikken met de
handen en voeten, het spelen met voorwerpen, het vermijden van oogcontact,
spannen van spieren, verdikking van de aderen, winden laten, boeren laten en een
starre zithouding.
Woordelijke signalen zijn: veelvuldig herhalen dat de waarheid gesproken wordt
('ik zweer je, echt waar, om je de waarheid te vertellen'), het terugspelen van
de bal (' hoe is het dan wel gebeurd?'), het vermijden van bepaalde thema' s ('
kan me daarover niks herinneren, geen commentaar'), korte antwoorden,
stemvolume, spreeksnelheid, trillen van de stem, stotteren, aarzelingen,
stopwoorden, het terugvallen op dialect en korte ontkenningen (' ik was het
niet, nee,
absoluut niet ).
Het gaat bij een
confrontatie met leksignalen vooral om het verschil tussen wat de verdachte zegt
en de signalen die hij daarbij toont. Een ander soort signalen zijn
bekensignalen , de wout leidt daaruit af dat de verdachte wil gaan bekennen. Dit
kunnen lange denkpauzes zijn (stiltes), het vragen om pen en papier of vragen
naar de mogelijke straf.
Algemene werkwijze:
Bij de algemene werkwijze van de verhoorder gaat het vooral om het samenspel van
het minimaliseren van weerstand, het omsingelen van aanwijzingen, het
confronteren en bekrachtigen tijdens het verhoor, teneinde de verdachte te
bewegen tot het afleggen van een sluitende verklaring (een bekentenis). Eerst
zal de verhoorder proberen de aanwijzingen te omsingelen. Hierna zal hij
beginnen met een vrij lichte confrontatie, hij staat de verdachte toe zich
gemakkelijk te corrigeren zonder veel gezichtsverlies. Als de verdachte zich
corrigeert zal de wout dit bekrachtigen door bijvoorbeeld te zeggen: 'Goed dat
je hierover duidelijkheid verschaft.', maar ook met kleine beloningen in de vorm
van aanmoedigende woordjes zoals: 'goed', 'prima', 'fijn”
en 'oké'. Deze bekrachtigingen moet de verdachte zover krijgen bij
latere zwaardere confrontatie ook zijn verhaal te corrigeren. Hierbij zal de
rechercheur erop letten dat de verdachte voldoende tijd krijgt om zijn
verklaring aan te passen en dat de verdachte kans krijgt te 'herstellen'
van de vorige
confrontatie. Dit alles om een goede werkrelatie te behouden, want de verhoorder
zal de confrontaties namelijk beetje bij beetje zwaarder maken. Hij bouwt de
confrontaties qua zwaarte, tijd en frequentie op. Daarbij beloont de verhoorder
de verdachte telkens als hij zijn verklaring corrigeert. Deze werkwijze zorgt
ervoor dat de
verhoorder en de
verdachte gezamenlijk in de richting van een sluitende
verklaring gaan.
Hoe saboteer ik
mijn verhoor?
Nu weet je ongeveer
waar de verhoorder aandenkt en hoe hij te werk gaat. Maar wat heb je eraan als
je bent opgepakt en je moet jezelf eruit zien te lullen? Alle zwakke plekken in
de verhoorstrategie moet je aangrijpen om het te saboteren. Hieronder is
getracht de verhooraspecten en de sabotagemogelijkheden schematisch op een
rijtje te zetten:
1. Cautieplicht:
Het zou natuurlijk prachtig zijn als de rechercheur vergeet je te vertellen dat
je het recht hebt om te zwijgen, of het vergeet op te nemen in het proces
verbaal. Het verhoor is daarmee ongeldig. Misschien kan je de rechercheur
verleiden niet aan de cautieplicht te voldoen, door hem te zeggen dat je 'je
rechten'
al kent, waarop hij
ze misschien niet zelf zal uitspreken.
2. In vrijheid
afleggen van de verklaring: Probeer zinsneden in het proces verbaal te krijgen
waarvan later gezegd kan worden dat het wijst op ongeoorloofde druk, beloften of
bedreigingen.
3. Zoveel mogelijk
eigen woorden opnemen in het proces verbaal: Probeer
zomin mogelijk
eigen woorden in het proces verbaal te krijgen, of althans de schijn zo groot
mogelijk te maken dat het niet jouw woorden zijn, praat als een rechercheur . Of
zeg vaak 'leg me geen woorden in mijn mond' .
4. Goede werksfeer:
Voorkom een goede werksfeer. Laat je emoties welig tieren, ga vooral in op de
toon van de verhoorder en andere bijzaken, om zomin mogelijk over de zaak te
moeten praten. Reageer op hoe iets gevraagd wordt en niet op wat er gevraagd
wordt.
5. Aanmoedigingen:
Trek je niks aan van aanmoediging zoals, 'Goed zo', 'ja, ja', 'ga verder' en let
er vooral op dat jij niet de stiltes gaat opvullen die de rechercheur bewust
laat vallen.
6. Open vragen: Je
kunt het proberen vol te houden dat je alleen antwoordt op gesloten vragen en
weigert te antwoorden op open vragen. Als je dit lukt heb je een enorm voordeel.
De rechercheur zal zich bloot moeten geven en bijna alle woorden in het proces
verbaal komen dan uit zijn mond. Je laat dan wel duidelijk blijken dat je iets
te verbergen- hebt, maar soms is dat niet erg.
7. Omsingelen: Wees
zeer alert op omsingelingen. Vraag je steeds af waar de rechercheur naartoe 'trechtert',
probeer te raden welke relaties hij wil vaststellen. Wat zou de tactische
aanwijzing zijn die hij probeert te omsingelen? Verzin alvast een uitvlucht.
Blijf algemeen, begin zelf niet over specifieke
dingen, waar hij op in zou kunnen spelen. Wanneer hij begint te constateren en
je vraagt of dat juist is, dan is hij bezig een vluchtweg af te dichten, probeer
er onderuit te komen, misschien door
botweg 'zou kunnen' of 'dat zijn jouw woorden' te zeggen, i.p.v. een volmondige
bevestiging.
8. Confrontatie: Ga
bij een confrontatie in op de toon en niet op de inhoud, als je geen uitweg meer
ziet.
9. Signalen: Let
erop niet te veel te zweten, geef lange antwoorden zonder veel inhoud, spreek
rustig (ABN), gebruik geen stopwoorden, ga niet zenuwachtig tikken, enz.
IO.Uitweg (smoesje)
Een goede uitweg is vaak iets wat voor de rechercheur genoeg 'ontdekkingswaarde'
heeft. De verklaring dat je ’s nachts op een bepaalde plaats was omdat je net
de eendjes aan het voeren was, heeft minder ontdekkingswaarde dan dat je
'bekent' naar de hoeren te willen gaan. Het gaat erom dat de laatste verklaring
ook iets is wat je
zou willen verbergen en daarom past het beter in je gedrag, een rechercheur is eerder
tevreden met zulke “sappige” smoesjes dan met alledaagse. En voordat je met
het smoesje komt zou je er goed aan kunnen doen 'bekensignalen' te geven, laat
lange stiltes vallen, vraag om pen en papier, en verklaar dan
heel serieus en met
veel geveinsde moei te je uitweg, in lange zinnen zonder de woorden 'ik zweer
het, echt waar, enz. '. Je kunt beter valselijk bekennen een hoerenloper te
zijn, dan je te laten omsingelen voor het ernstig strafbaar feit waarvoor je
wordt verhoord.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Wanneer je twijfelt of je een boete/transactie moet
aanvaarden, dan luid ons advies om de boete/transactie te verwerpen!
Het is mogelijk dat je zaak dan voor de rechter komt. Het
is ook mogelijk dat de rechter je een hogere boete/straf oplegt dan de
transactie. Echter, het is onze ervaring dat dit weinig voorkomt. Sterker, het
is onze ervaring dat de rechter vaak dezelfde of een lagere boete/straf oplegt!
Alleen wanneer je een bekentenis hebt afgelegd, de
transactie je meevalt en je zo snel mogelijk van de zaak af wenst te zijn, dan
is het verstandig om de transactie te aanvaarden.
Het aanvaarden van een boete/transactie kan verstandig
zijn, wanneer je in een proeftijd voor een ander strafbaar feit loopt. Je kunt
zo waarschijnlijk voorkomen dat de officier van justitie bij de rechter
tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke straf gaat vorderen.
Pas echter op als je vreemdeling bent en eventueel een
aanvraag om een verblijfsvergunning hebt gedaan. Er is een goede kans dat de
aanvaarde transactie je dan wordt tegengeworpen.
Overigens maakt het voor een "strafblad"
gewoonlijk niet uit of een transactie door de verdachte wordt aanvaard dan wel
een boete/straf door de rechter wordt opgelegd.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Wanneer je rijbewijs in beslag is genomen en je teruggave
van je rijbewijs wenst, dan kun je een klaagschrift indienen. Bij het indienen
van het klaagschrift kun je mogelijk de onderstaande argumenten gebruiken. Je
moet daarbij in de gaten houden dat je altijd spijt mag betuigen, maar de
overtreding nooit mag bagatelliseren! Bedenk dat veel argumenten betrekking
hebben op rijden onder invloed en een toelichting behoeven om tot een goed
betoog te komen.
·
auto
niet bestuurd
·
auto
niet op openbare weg
·
promillage
niet correct gemeten
·
rijbewijs
noodzakelijk voor werk
·
ander
afhankelijk van rijbewijs verdachte
·
eerste
(en laatste) overtreding
·
niet eerste overtreding, maar wel incident
·
schaamte
voor overtreding
·
na overtreding geen druppel meer gedronken
·
EMA-cursus gevolgd (Educatieve Maatregel Alcohol)
·
gebruik
medicijn met uitwerking
·
geen alcohol gedronken, maar bonbons gegeten
·
door nachtwerk/verblijf in buitenland uit normale ritme
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Als de politie spullen van u in beslag heeft genomen: U
kan dan bij de rechter een klaagschrift tegen de inbeslagname indienen (artikel
552a Wetboek van Strafvordering). Bedenk dat je mogelijk recht hebt op een
kostenloze advocaat.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Het is zeker mogelijk dat je wordt afgeluisterd.
Soms wordt je zelfs vrijgelaten zodat je daarna kan bellen
en dus afgeluisterd kan worden.
Zelfs bij fietsendiefstallen wordt er getapt. Soms merken
we het aan de kliks tijdens gesprekken met klanten. Er is zelfs een zaak waarbij
een officier van justitie een vertrouwelijk telefoongesprek tussen een verdachte
en een advocaat als bewijs wilde gebruiken. Echter, de rechter stond dat
vooralsnog niet toe.
Zelfs de locatie van de telefoon wordt bijgehouden. Het is
daarvoor niet nodig dat over de telefoon een gesprek wordt gevoerd. De officier
van justitie zegt dan: "De verdachte moet bij de inbraak betrokken zijn
geweest, omdat op het tijdstip van de inbraak zijn telefoon een mast in de
omgeving aanstraalde."
Ingeval de politie een telefoongesprek als bewijs wil
gebruiken, dan maakt de politie van het mondelinge gesprek een schriftelijk
verslag. Het kan zinvol zijn om te vragen om de band te mogen beluisteren. Want
zo goed als de politie is in het afluisteren, zo slecht is de politie in het
terugvinden en uitwerken van afgeluisterde gesprekken.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Wanneer iemand door de politie is aangehouden kan de zaak
zich op drie wijzen ontwikkelen.
Vrij zonder dagvaarding (politie)
De verdachte wordt op het politiebureau door de politie
vrijgelaten. In dit geval krijgt de zaak meestal geen vervolg. De verdachte
blijkt bijvoorbeeld onschuldig te zijn. Mocht de zaak alsnog een vervolg
krijgen, dan dient de verdachte zelf met een raadsman contact op te nemen voor
verdere rechtsbijstand. Je kan wel schadevergoeding krijgen voor de tijd die je
hebt vastgezeten, mits je dit binnen drie maanden na de aanhouding doet.
Vrij met dagvaarding (officier van justitie)
De verdachte wordt op het parket voor een officier van
justitie geleid. In dit geval wordt de verdachte meestal vrijgelaten zodra aan
hem of haar een dagvaarding is uitgereikt. In de dagvaarding staat wanneer de
verdachte voor de rechter dient te verschijnen. De verdachte dient zelf met een
raadsman contact op te nemen voor verdere rechtsbijstand.
Twee weken langer blijven zitten (rechter-commissaris)
De verdachte wordt op het parket voor een
rechter-commissaris geleid. In dit geval moet de verdachte meestal twee weken
langer blijven zitten. Als het goed is is de advocaat uit het strafpiket daarbij
aanwezig. Gewoonlijk is die advocaat bereid om de verdachte op basis van een
toevoeging bij te staan. Dit betekent dat de verdachte de raadsman niet zelf
hoeft te betalen.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Veel mensen weten niet hoe de buren heten. Wanneer er iets
met de buren is, dan probeert men dat niet onderling te regelen, maar stapt men
naar de politie. De politie wordt geacht prestaties te leveren. Een agent die de
hele dag op straat is, levert een minder meetbare prestatie dan een agent die op
het bureau een aangifte opneemt.
Jongeren vormen de grootste groep mensen die zich schuldig
maken aan strafbare feiten. Het gaat vaak om zaken waar ieder mens, behalve
de allerbraafsten onder ons, zich in
zijn of haar jeugd schuldig aan hebben gemaakt. Echter, de politie grijpt in,
daar gevreesd wordt dat er geen vader of moeder is die overwicht heeft om de
jongeren op het rechte pad te houden. Soms terecht, maar soms ook niet.
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Als de officier van justitie u heeft gedagvaard om bij de
strafrechter te verschijnen staaa op de achterkant dat u binnen acht dagen na
betekening een bezwaarschrift tegen de dagvaarding kan indienen.
Bedenk dat een bezwaarschrift alleen zinvol is wanneer het
onwaarschijnlijk is dat je wordt
veroordeeld. Gewoonlijk laat de rechter die over het bezwaarschrift gaat, dit
oordeel over aan de rechter die de zaak zelf behandelt.
Een bezwaarschrift heeft daarom alleen zin wanneer er
sprake is van een:
·
feit
dat reeds is afgedaan
·
feit dat nog niet is afgedaan, maar wel is verjaard
·
dwaling omtrent de persoon (ze moeten niet jou, maar een
ander hebben)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
De politie denkt namelijk in "slachtoffer"
versus "dader". Wie als eerste aangifte doet, wordt door de politie
aangemerkt als "slachtoffer" en de ander is dus "dader".
Wanneer de ander aangifte wil doen, dan heet het dat
"daders geen aangifte kunnen doen". Op zijn best krijgen ze te horen
dat ze een "klaagschrift voor niet vervolging" kunnen indienen. Dat
kan inderdaad, en behoeft niets te kosten. Dat kan ons kantoor voor u doen
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Er is veel aandacht voor het slachtoffer. Soms terecht,
maar soms ook niet. In ieder geval heeft het slachtoffer de mogelijkheid om zich
als benadeelde partij in een strafzaak te mengen. De advocaat dient zich dan de
onderstaande vragen te stellen (en daar zo nodig opmerkingen over te maken).
·
Het slachtoffer zelf een "strafblad" heeft.
·
Het
slachtoffer leugenachtig is.
·
Er
daadwerkelijk schade is.
·
De schade veroorzaakt is door het strafbare feit.
·
Het slachtoffer eigen schuld aan de schade heeft.
·
De "dader" de schade met het
"slachtoffer" kan verrekenen.
·
De schade door een verzekeraar is dan wel kan worden
vergoed.
·
Het slachtoffer door de schadevergoeding "nieuw"
voor "oud" krijgt.
Wanneer de rechter je veroordeelt tot het vergoeden van de
schade, dan moet je er rekening mee houden dat ingeval:
·
je de schade niet tijdig betaalt, je voor iedere € 50
een dag mag gaan zitten. Echter, het bedrag dat je moet betalen blijft staan.
Wie dus € 500 te laat betaalt, mag tien dagen gaan zitten en alsnog € 500
betalen.
·
ingeval je samen met een ander de schade hebt veroorzaakt,
dan moet je er samen voor zorgen dat de schade wordt vergoed. Wanneer je
mededader niet betaalt, dan mag je zelf twee keer voldoen (en moet je zien of je
het teveel betaalde van je mededader terug krijgt).
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Globaal gesproken heeft een strafzitting het volgende
verloop.
1 Rechter vraag naar naam, geboortedatum en adres
2 Officier van justitie leest beschuldiging voor
3 Rechter stelt vragen over:
a feiten
b persoonlijke omstandigheden
c eventuele schadevergoeding slachtoffer
4 Officier van justitie eist straf
5 Raadsman voert verweer tegen geëiste straf
6 Officier van justitie mag nog een keer op raadsman
reageren
7 Raadsman mag nog een keer op officier van justitie
reageren
8 Verdachte heeft laatste woord
9 Rechter doet meteen uitspraak of zegt wanneer uitspraak
wordt gedaan
10 Ingeval de rechter meteen uitspraak doet, dan:
a zegt de rechter dat de verdachte hoger beroep kan
instellen
b vraagt de rechter of de verdachte van hoger beroep wenst
af te zien
c vraagt de rechter of de officier van justitie van hoger
beroep wenst af te zien
Een laatste woord moet kort zijn. Over het algemeen kun je
zeggen: "Ik hoop dat alles goed komt." Dit is een neutraal antwoord.
Je kunt het gebruiken in gevallen dat je daadwerkelijk spijt van je gedrag hebt
en je kunt het gebruiken in gevallen dat je eigenlijk geen spijt van je gedrag
hebt.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Het is zeker mogelijk dat je een strafblad krijgt. Echter,
je moet onderscheid maken tussen "justitiële documentatie" en een
"verklaring omtrent gedrag".
·
Justitiële documentatie heeft iedereen waartegen een zaak
loopt of heeft gelopen. Het maakt niet uit of de zaak is geëindigd met een
veroordeling of vrijspraak. Het staat in een computer en het blijft de rest van
je leven in de computer staan.
·
Een verklaring omtrent gedrag wordt soms verlangd door een
werkgever. Zelfs in gevallen dat zo'n verklaring niet nodig is, weet een
werkgever vaak een reden te verzinnen waarom van de kandidaat werknemer zo'n
verklaring redelijkerwijze verlangd zou mogen worden.
Globaal gesproken wordt een verklaring omtrent het gedrag
niet afgegeven, wanneer het minder dan vier jaar geleden is dat een:
·
transactie van de officier van justitie is aanvaard
(zogenaamde TOM of TRIP).
·
veroordeling tot een taakstraf (leren of werken) door de
rechter is uitgesproken.
Globaal gesproken wordt een verklaring omtrent het gedrag
wel afgegeven, wanneer de transactie of veroordeling meer dan vier jaar geleden
is aanvaard of uitgesproken.
Op deze regel wordt een uitzondering gemaakt, wanneer je
een:
·
zedendelict
hebt gepleegd.
·
gevangenisstraf geheel of voor een deel hebt uitgezeten.
In deze gevallen wordt altijd een afweging gemaakt tussen
enerzijds het delict wat je gepleegd zou hebben en anderzijds het werk wat je
zou willen verrichten.
Een man is ooit betrokken geweest bij een vechtpartij op
school. De man heeft toen een transactie aanvaard. Tien jaar later is de man
betrokken bij een vechtpartij in een kroeg. De officier van justitie wenst dat
de man in voorarrest blijft, omdat uit de justitiële documentatie blijkt dat er
"herhalingsgevaar" zou bestaan.
Een vrouw staat te recht voor doorrijden na een ongeval.
Bij het bespreken van de persoonlijke omstandigheden werpt de rechter een blik
op de justitiële documentatie. De rechter ziet dat de vrouw tien jaar daarvoor
is veroordeeld voor winkeldiefstal. De rechter mompelt vervolgens: "U bent
hier eerder geweest, maar dit was voor een ander feit."
Een jongen aanvaardt een transactie, omdat onder het zadel
van zijn bromfiets wurgstokjes zijn aangetroffen. Twee jaar later vraagt de
jongen een verklaring omtrent het gedrag aan. De verklaring zal waarschijnlijk
worden geweigerd, omdat er minder dan vier jaar zijn verlopen tussen het delict
en de verklaring.
Een jongen aanvaardt een transactie, omdat hij betrokken
is geweest bij een fietsendiefstal. Zes jaar later vraagt de jongen een
verklaring omtrent het gedrag aan. De verklaring zal waarschijnlijk worden
verleend, omdat er meer dan vier jaar zijn verlopen tussen het delict en de
verklaring.
Een vrouw wenst als schoonmaakster te gaan werken. Tijdens
haar jeugd heeft de vrouw een onvoorwaardelijke gevangenisstraf van drie maanden
uitgezeten voor een drugsdelict. Het zal er om spannen of een verklaring wordt
afgegeven. Enerzijds meer dan vier jaar geleden. Anderzijds een
onvoorwaardelijke gevangenisstraf.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Als de taakstraf zou zijn mislukt kan
iedere twee uur niet gewerkte taakstraf je op 1 dag zitten opleveren.
Bedenk dat je mogelijk recht hebt op een kostenloze advocaat. Neem dan zo
spoedig mogelijk contact op.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Indien de rechter je al eerder heeft veroordeeld tot een
voorwaardelijke taakstraf: Indien je
binnen de proeftijd een strafbaar feit pleegt en daarvoor een
boete/transactie is aangeboden:
De tenuitvoerlegging van een voorwaardelijke straf vereist
de tussenkomst van een rechter. Zolang de vernieling niet voor de rechter komt,
kan geen tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke taakstraf van twintig uur
plaatsvinden. In dit geval luidt ons advies om de boete/transactie te aanvaarden
(en ook tijdig en volledig te betalen). Je kunt zo voorkomen dat de zaak voor de
rechter komt (en de officier van justitie van die gelegenheid gebruik maakt om
ook een tenuitvoerlegging van de voorwaardelijke taakstraf te vorderen).
Wanneer je veroordeeld bent, dan komt het vaak voor dat je
een oproep krijgt om DNA af te staan. Gewoonlijk is de oproep niet een
rechterlijke veroordeling, maar een bevel van de officier van justitie.
Tegen het bevel kun je bij de rechter bezwaar maken, maar
dan zou je eerst DNA moeten afstaan. Je hoeft geen advocaat te zijn om te
begrijpen dat dit de omgekeerde wereld is:
·
je moet eerst DNA afstaan, alvorens je bezwaar mag maken
in
plaats van
·
je mag eerst bezwaar maken, alvorens je DNA moet afstaan
Wanneer je wilt voorkomen dat je DNA-profiel wordt
opgenomen in de DNA-databank, dan kun je mogelijk gebruik maken van de
onderstaande argumenten. Bedenk dat veel argumenten een toelichting behoeven om
tot een goed betoog te komen.
·
De verdachte is een minderjarige dan wel een jong
meerderjarige. De afname van DNA is een inbreuk op de privacy. Strijd
met IVRK.
·
Het Openbaar Ministerie had tijdens het vooronderzoek DNA
kunnen laten afnemen (het Openbaar Ministerie heeft dat nagelaten).
·
Het Openbaar Ministerie had op de zitting bij wijze van
bijzondere voorwaarde dan wel maatregel de afname van DNA kunnen vorderen (het
Openbaar Ministerie heeft dat nagelaten).
·
De afname van DNA en de opname van het DNA-profiel in een
zogenaamde DNA-databank is een vervolging/sanctie die door een rechter behoort
te worden opgelegd.
·
Er is geen sprake van een onherroepelijke rechterlijke
veroordeling (er is hoger beroep dan wel cassatie ingesteld).
·
Er is geen sprake van een veroordeling voor een soort feit
waarbij de afname van DNA relevant is.
·
De veroordeling ziet op een incident.
·
De veroordeling ziet op een feit waarvoor een taakstraf
van minder dan honderd uur is opgelegd.
·
Er is geen aanwijzing dat de veroordeelde andere strafbare
feiten zou hebben gepleegd.
·
De kans op herhaling is klein (dit blijkt uit een rapport
van een deskundige en/of de omstandigheid dat geen voorwaardelijke straf is
opgelegd).
·
Er zijn vele maanden verstreken tussen datum feit en datum
oproep afname DNA.
·
Er is geen argument dat de afname van DNA van betekenis is
voor de voorkoming, opsporing, vervolging en berechting van strafbare feiten
door de veroordeelde.
·
Ingeval er een vervolging zou lopen, dan dient met de
afname van DNA te worden gewacht totdat deze vervolging tot een einde is
gekomen.
·
DNA suggereert betrouwbaar te zijn, maar schijn kan
bedriegen:
- vaak is er sprake van verontreiniging
- vaak is er sprake van mengsel met ander DNA
- niet het volledige profiel, maar alleen de toppen van
het profiel worden vergeleken
- echte criminelen laten tegenwoordig een dwaalspoor
achter (bijvoorbeeld door een sigarettenpeuk van een ander achter te laten op de
plek van het misdrijf)
·
De voorlichting vanuit justitie over de afname van DNA is
onvolledig: er wordt niet vermeld dat het celmateriaal (waarvan het profiel al
dan niet wordt opgenomen in een databank) wordt ingevroren om te worden bewaard
(voor toekomstig onderzoek).
·
De afname van DNA is in strijd met de geloofsovertuiging
van de veroordeelde.
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
Wanneer je zaak is geëindigd met een sepot of vrijspraak
(en soms wanneer je langer hebt gezeten dan de straf die je hebt gekregen), dan
kun je in aanmerking komen voor een schadevergoeding. Reken je niet rijk, maar
een schadevergoeding laat je natuurlijk niet liggen. Wees er snel bij, want na
drie maanden komt het recht op vergoeding van de schade te vervallen. Ons
kantoor kan dat verzorgen. Neem contact op.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee
Neem voor meer informatie contact op